شب پاییز

هعیییییی... راستش اصلا دست ودلم به نوشتن نمیره! دلمون پوسید چشممون به آسمون خشک شد آبان هم داره تموم میشه پس این بارونی که عاقبت باید بزنه کی میزنه خسته شدیم هی برگای درختا زرد میشن میمونن روشون انگار خشک شدن انگار نه انگار که پاییزه نارنجی نمیشن اصلا! ما هم شیشه هارو پاک نمیکنیم که بارون بیاد زحمت شستنشو بکشه، دیگه این روزا از پنجره بیرون معلوم نیست خاک و غبار گرفته همه جا! مردم همه مریض شدن شغلما تلخن چون بارون نخوردن دیگه خاصیت ندارن! از یه طرف مریضا اون ور عاشقا حتی ما تنها ها هم خسته ایم چشمون خشک شده کی میباره پس؟حالا سوال اینه که امید داشته باشیم یا چی؟ شب پاییز...

من مرتب به حیاط خونه ای که در آینده خواهم داشت فکر میکنم: دوتا باغچه ی بزرگ داره که توی هر کدوم به موازات هم بوته های رز هفت رنگ میکارم و گل محمدی پایین باغچه هم سبزی میکارم واسه تابستون و بهار واسه پاییز هم دور تا دور حیاط گل مریم میکارم و از همه مهم تر دو تا درخت خرمالو با یه درخت انار واسه ی زمستون ورودی خونه یعنی نزدیک صبحونه خوری چهار ردیف گل نرگس میکارم البته باید بگم میون باغچه درختای سیب و گوجه سبزم دیده میشه در آخر حیاط هم چن تا جوجه دارم با یه دونه گربه همین البته بازم بهش فکر میکنم شاید یه چن تا درخت دیگه اضافه کردم شب پاییز...

شب پاییز...

شب پاییز...

شب پاییز...

از چی بنویسم در قلبم حتی جای کسی خالی نیست تا برایش بنویسم اوضاع آرام است مثل دریاچه ای که در زمستان زود هنگام یخ بسته نه کسی آمده نه کسی رفته البته ماهی ها هنوز در پایین دریاچه به حیات خود ادامه می دهند خود دریاچه هم به کوچ پرندگان در تابستان امید دارد و می داند که اصولا در زندگی تنها چیزی که ممد حیات و مفرح ذات است نفس نیست بلکه امید است می ده که گر چه گشتم نامه سیاه عالم نومید کی توان بود از لطف لایزالی حافظ شب پاییز...

من ایستاده یودم اول مسیری که نشانم داده بودی خیره بودم به زیبایی آخرش قدم اول تاریکی یود میترسیدم برش دارم یک نفر امد دستم را گرفت به خیال خود گفتم کمکم میکند مرا برد به راه خودش میانه های راه دستم راول کرد یک نفر دیگر گرفت او هم مرا برد به راه خودش و من فکر می کردم اخر تمام راه ها به زیبایی تو می رسد خیالم راحت بود تا اینکه اخرین نفر هم دستم را ول کرد من ماندم ...من ماندم وسط مسیر هایی که هیچ شباهتی به راه تو نداشت هیچ کس دیگر دستم را نمی گرفت و نمی بردم خودم هم مسیری بلد نبودم حتی راه بازگشت را هم نمی دانستم تو هم انگار نبودی...انگار نبودی که از هر طرفی که رفتم فقط بیشتر گم شدم و آنهایی که تا به حال راه می بردنم میگفتن راه خودت را انتخاب کن کجای این انصافانه بود که انسانی اینجا گم شود فقط به دلیل اینکه فکر میکرد تو هم مثل بقیه یک جای این مسیر دستش را خواهی گرفت؟ شب پاییز...